15 lutego 2026 · Bogusław Kisielewski

Warszawski gamedev 2025/2026: od fabryki gier do dojrzałego ekosystemu

Warszawska branża gier od kilku lat rośnie w tempie wykładniczym, ale skalę zmian, które już zaszły, w pełni uświadomił mi dopiero najnowszy raport o stanie sektora na lata 2025/2026. Uświadomił mi też wyzwania, przed którymi stoję jako ktoś, kto od lat zawodowo zarządza zmianą.

Stolica oficjalnie została największym hubem gamedev w Europie pod względem liczby zatrudnionych – wyprzedziła Londyn i Sztokholm. To wielki sukces, ale przede wszystkim punkt zwrotny, który wymaga nowego podejścia do zarządzania, do talentów i do modelu biznesowego.

Czytałem ten raport nie jak statystyk, tylko przez pryzmat dwudziestu lat pracy w mediach, technologiach i na rynkach kapitałowych. Widzę w tych liczbach żywy organizm, który musi się przeobrazić, jeśli nie chce uderzyć w szklany sufit.

1. Lider ze słabościami w konstrukcji

Liczby mówią jasno: Warszawa nie jest już rynkiem na dorobku. To centrum europejskiego gamedevu. Struktura sektora przypomina jednak budowlę, która doszła do granic obecnego kształtu:

12 największych firm zatrudnia 63% wszystkich pracowników.

Ponad 90% podmiotów to mikrostudia, często poniżej 10 osób.

Brakuje firm średniej wielkości (30–100 osób), które w dojrzałych hubach stabilizują portfel projektów.

Właśnie ten brak „środka” uważam za największe ryzyko systemowe warszawskiego gamedevu.

2. Konsolidacja albo federacja — moim zdaniem innej drogi nie ma

Jeśli chcemy utrzymać pozycję lidera, sektor musi przejść drogę, którą znam z IT i media-tech: mniej rozdrobnienia, więcej powtarzalności.

Nie chodzi o tłumienie kreatywności. Chodzi o struktury, które zdejmą z twórców ciężar operacyjny:

wspólne usługi (Shared Services),

profesjonalne standardy produkcji,

spójne zarządzanie ryzykiem projektów.

Z mojego doświadczenia wynikają dwa scenariusze: klasyczna konsolidacja przez M&A albo model federacyjny, w którym studia zachowują twórczą niezależność, ale działają na wspólnej platformie operacyjnej. Polecam ten drugi — jest mniej inwazyjny i lepiej pasuje do kultury branży.

3. Luka, którą widzę: Publishing & Marketing

Warszawskie studia słyną z jakości produkcji, ale zarabianie na grach to zupełnie inna umiejętność. Wciąż widzę ten sam schemat: robimy świetne gry, a najważniejsze decyzje rynkowe oddajemy zagranicznym wydawcom.

Razem z tymi decyzjami oddajemy marżę i kontrolę nad własnym IP. Chcę zachęcić branżę do budowania lokalnych kompetencji wydawniczych. Musimy przestać jedynie „produkować” i nauczyć się globalnie „zarządzać sukcesem”. To brakujący element tej układanki.

4. Talenty i koszty życia: model „Warsaw Hub, Poland Remote”

Warszawa drożeje, a światowa konkurencja o seniorów (to aż 69% kadry!) jest bezwzględna. Nie udawajmy, że biuro w centrum stolicy wystarczy, by przyciągnąć ludzi.

Dlatego proponuję model, który sprawdził mi się w innych projektach:

Warsaw Hub (centrum decyzyjne) + Poland Remote (sieć specjalistów z całej Polski).

Takie połączenie zmniejsza presję kosztową i poprawia retencję. Wymaga jednak dojrzałego zarządzania komunikacją — i właśnie tu widzę swoją rolę jako lidera zmiany.

5. Podsumowanie: zaczyna się era instytucjonalizacji

Warszawski gamedev zdaje egzamin z dojrzałości. Czas „partyzantki” minął — teraz potrzebne są profesjonalne zarządzanie, fuzje i strategiczne budowanie marek. Dobrze znam ten proces od środka i jestem przekonany, że mamy wszystko, by stać się nie tylko największym, ale też najstabilniejszym hubem w Europie.

Na podstawie wpisu z bloga boguslawkisielewski.pl.